Era e parfumit tim të ri mbeti në korridor sapo hyra në shtëpi. Ishte vonë, pothuajse mesnatë, dhe dritat e sallonit ishin ende ndezur. Burri im, ishte ulur në divan me telekomandën në dorë, por sapo më pa, buzëqeshi ndryshe.
“Po dukesh… e pabesueshme,” tha ai, duke më parë nga koka te këmbët.
Qesha lehtë dhe hoqa xhaketën sportive, duke e varur ngadalë. Kohët e fundit ai nuk po m’i ndante sytë. Trupi im kishte ndryshuar. Barku më i tonifikuar, këmbët më të formësuara, vetëbesimi që më rrezatonte në çdo hap.
Dhe ai mendonte se gjithçka vinte vetëm nga “pak palestër”.
Nuk e dinte për orët shtesë pas pune. Nuk e dinte për stërvitjet private me trajnerin tim personal. Nuk e dinte si ai më shtynte gjithmonë përtej limiteve, si më shikonte drejt në sy kur më thoshte: “Ti mundesh edhe më shumë.”
Në fillim ishte vetëm palestër. Të paktën kështu i thosha vetes.
Por me kalimin e javëve, fillova të ndihesha ndryshe. Më e gjallë. Më e dëshiruar. Trajneri vinte re çdo detaj — mënyrën si lidhesha flokët, si kafshoja buzën kur lodhesha, si buzëqeshja kur ai më komplimentonte.
Një mbrëmje, pas një stërvitjeje intensive, mbetëm vetëm në sallë. Muzika ishte e ulët. Ajri i ngrohtë. Zemra më rrihte fort.
“Burri yt duhet të jetë njeriu më me fat në qytet,” tha ai me një buzëqeshje të ngadaltë.
Nuk dija ç’të thoja.
Kur u ktheva në shtëpi atë natë, burri im mezi priti të më përqafonte. Duart e tij mbi belin tim më bënë të kuptoja diçka që nuk doja ta pranoja:
Ai e adhuronte versionin tim të ri.
Por nuk e dinte kush më kishte ndihmuar ta zbuloja atë version.
