Britma e heshtur e një brezi që nuk po e sheh të ardhmen në Kosovë
Shkruan: Ismet Haziri
Në ceremoninë e diplomimit të gjeneratës së 52-të të Fakultetit të Mjekësisë, një nga momentet më të forta nuk ishte ndarja e diplomave, as fotografia tradicionale e suksesit akademik. Ishte fjalimi i kryetarit të këshillit të studentëve.
Ai nuk foli vetëm në emër të një gjenerate studentësh. Ai foli në emër të një realiteti që shumë të rinj në Kosovë po e jetojnë çdo ditë, por që institucionet shpesh zgjedhin të mos e dëgjojnë.
Mesazhi i tij ishte i thjeshtë, por i rëndë:
“Ne po shkollohemi dhe po ikim.”
Kjo fjali përmbledh një nga krizat më të mëdha që po kalon sot Kosova. Një vend që investon në edukimin e të rinjve të vet, por që nuk arrin t’u japë arsye për të qëndruar.
Në sallë kishte studentë që kishin kaluar vite të tëra mes librash, praktikash, netësh pa gjumë dhe sakrificash personale. Të rinj që kishin zgjedhur një nga profesionet më të vështira dhe më humane: mjekësinë. Por në vend që ceremonia e diplomimit të shënonte fillimin e një rruge profesionale brenda vendit të tyre, për shumë prej tyre ajo ishte vetëm hapi i fundit para largimit.
Dhe kjo duhet të na shqetësojë të gjithëve.
Sepse kur një student i mjekësisë — pas gjithë atij mundi dhe përkushtimi — nuk e sheh të ardhmen në vendin e vet, problemi nuk është më individual. Problemi bëhet shtetëror.
Fjalimi i kryetarit të studentëve nuk kishte urrejtje. Nuk kishte agresivitet politik. Kishte zhgënjim. Kishte lodhje. Kishte ndjenjën e një brezi që po humb besimin se mund të ndërtojë jetë dinjitoze në Kosovë.
Të rinjtë sot nuk po kërkojnë privilegje të jashtëzakonshme. Ata po kërkojnë diçka shumë bazike: mundësi të ndershme. Po kërkojnë që puna të vlerësohet me meritë. Që diploma të ketë peshë. Që profesioni të mos varet nga lidhjet politike apo interesat partiake.
Dhe kur këto mungojnë, largimi fillon të duket si alternativa e vetme.
Më e dhimbshmja është se Kosova po humb pikërisht ata që i duhen më shumë. Po humb studentët më të mirë, mjekët e rinj, profesionistët që nesër do të duhej ta mbanin në këmbë sistemin shëndetësor të vendit.
Një shtet mund të ndërtojë rrugë, objekte dhe institucione. Por nëse nuk arrin t’i mbajë të rinjtë e vet, atëherë gradualisht fillon të humbë edhe të ardhmen.
Prandaj, fjalimi i atij studenti nuk duhet parë si një moment ceremonial që harrohet pas disa ditësh. Ai duhet të shërbejë si alarm publik.
Sepse pas çdo diplome që largohet jashtë vendit, largohet edhe një pjesë e shpresës së këtij vendi.
Dhe pyetja që mbetet është:
Sa gjatë mund të ecë përpara një shtet që po edukon një brez të tërë vetëm për ta parë duke ikur?
