Nuk e kam menduar kurrë se do të përfundoja në një situatë që do të më shkatërronte karrierën dhe reputacionin. Puna në burg gjithmonë ka qenë e vështirë, e mbushur me stres, tension dhe izolim emocional.
Me kalimin e kohës, krijova një afërsi të papërshtatshme me një të burgosur. Fillimisht ishte vetëm komunikim i zakonshëm, por gradualisht kufijtë profesionalë filluan të zbehen. E dija që nuk duhej të ndodhte, por nuk e ndalova në kohë.
Në një moment dobësie dhe mungese gjykimi të qartë, ndodhi diçka që nuk duhej të ndodhte kurrë mes një punonjëseje dhe një të burgosuri. Në atë çast nuk mendova për pasojat, por më pas gjithçka më ra mbi supe.
Kur rasti u zbulua, kuptova peshën e veprimit tim. Nuk ishte vetëm gabim personal, por shkelje serioze e detyrës dhe besimit të institucionit. Sot jam përballë pasojave dhe një reflektimi të dhimbshëm mbi vendimet që mora.
Përgjigjja e psikologes
Psikologia e institucionit e trajtoi rastin si një shkelje serioze të kufijve profesionalë dhe etikës së punës.
Sipas saj, në ambiente të mbyllura si burgjet:
stafi është gjithmonë në pozicion pushteti ndaj të burgosurve,
çdo afrim emocional mund të shtrembërojë gjykimin profesional,
dhe rreziku i manipulimit ose varësisë emocionale është i lartë.
Ajo theksoi se raste të tilla shpesh nuk lindin papritur, por zhvillohen gradualisht për shkak të stresit, izolimit emocional dhe mungesës së mbështetjes psikologjike për stafin.
Në fund, psikologia rekomandoi trajtim dhe këshillim profesional, jo vetëm për të adresuar pasojat disiplinore, por edhe për të kuptuar faktorët emocionalë që çuan në këtë situatë.
