Një grua ndan rrëfimin e saj prekës për tradhtinë, varësinë dhe forcën që e shpëtoi. Nga një marrëdhënie e shkatërruar nga bixhozi dhe borxhet, te një shtatzëni e vetmuar dhe një lindje pa partner, e deri te një dashuri e re që i riktheu besimin, sigurinë dhe lumturinë – kjo histori është dëshmi se edhe pas errësirës më të thellë, drita mund të rikthehet.
Rrëfimi i plotë:
Kur u njoha me ish-partnerin tim, mendova se kisha gjetur njeriun e jetës sime. Ishte i sjellshëm, i qeshur, dhe gjithmonë më bënte të ndihesha e veçantë. Nuk e dija atëherë se pas buzëqeshjes së tij fshihej një ves që do të shkatërronte gjithçka që kishim ndërtuar.
Fillimisht ishin vetëm disa mbrëmje “me shokët”, disa humbje të vogla parash. Unë i besoja. E doja. Dhe çdo herë që më premtonte se do ta linte bixhozin, unë e falja. Derisa një ditë u zgjova me telefonata nga banka, fatura të papaguara dhe borxhe që nuk i njihja.
Në të njëjtën kohë, mësova se isha shtatzënë.
Në vend që të gëzohej, ai u mbyll më shumë në vete. Stresi, borxhet, dhe varësia e tij e larguan gjithnjë e më shumë nga unë. Unë mbeta vetëm, me një foshnjë në bark dhe një frikë të madhe për të ardhmen.
Kur lindi vajza ime, ishte momenti më i bukur dhe më i dhimbshëm i jetës sime. E mbaja në krahë dhe pyesja veten se si do t’ia dilja pa të atin e saj, pa një partner, pa siguri financiare. Ai nuk ishte aty. As për mua, as për të.
U desh kohë të shërohesha. U deshën net pa gjumë, lot në heshtje dhe shumë forcë që nuk e dija se e kisha. Por ngadalë, fillova të rindërtoja veten – për vajzën time dhe për mua.
Pastaj, kur nuk e prisja fare, njoha partnerin aktual.
Nuk ishte një dashuri me zjarr dhe dramë si më parë. Ishte një dashuri e qetë, e sigurt, që më bëri të ndihem e parë, e dëgjuar dhe e respektuar. Ai më pranoi me gjithë të kaluarën time, me fëmijën tim, me plagët e mia.
Për herë të parë, u ndjeva e dashur jo vetëm si grua, por edhe si nënë. Ai ishte aty për mua emocionalisht, fizikisht, dhe në çdo mënyrë tjetër. Intimiteti mes nesh ishte i ngrohtë, i thellë dhe plot ndjeshmëri – jo vetëm trup me trup, por zemër me zemër.
Sot, kur shoh pas, e kuptoj se ajo që më ndodhi nuk ishte fundi i jetës sime, por fillimi i një versioni më të fortë të vetes sime. Nga një grua e lënë me borxhe dhe dhimbje, u bëra një nënë e fortë dhe një partnere e lumtur.
Ndonjëherë, humbjet më të mëdha na çojnë drejt fitoreve që s’i kishim imagjinuar kurrë.
Përgjigjja e psikologes:
E dashur lexuese,
Historia jote është një shembull i dhimbshëm, por edhe frymëzues, i asaj se si një grua mund të mbijetojë, të shërohet dhe të rindërtojë jetën pas një marrëdhënieje shkatërruese.
Varësia nga bixhozi është një problem serioz shëndetësor mendor dhe emocional, i cili shpesh shoqërohet me gënjeshtra, borxhe dhe shkatërrim të marrëdhënieve. Fakti që ti e përjetove këtë ndërkohë që ishe shtatzënë e bën përvojën edhe më traumatike. Është e rëndësishme të theksohet se ti nuk je fajtore për zgjedhjet e partnerit tënd.
Vendimi yt për të mbrojtur veten dhe fëmijën tënd ishte një hap i shëndetshëm dhe i domosdoshëm. Fëmijët kanë nevojë për një mjedis të sigurt emocionalisht, jo domosdoshmërisht për dy prindër biologjikë që jetojnë bashkë.
Sa i përket marrëdhënies së re, është inkurajuese të shohësh se ke ndërtuar një lidhje të bazuar në respekt, mbështetje dhe ndjeshmëri. Intimiteti i shëndetshëm nuk është vetëm fizik – ai është ndjenjë sigurie, pranimi dhe lidhje emocionale.
Megjithatë, të këshilloj të vazhdosh të dëgjosh veten, të vendosësh kufij të qartë dhe të mos e humbësh kurrë pavarësinë tënde emocionale dhe financiare. Dashuria e shëndetshme nuk të bën të ndihesh e vogël – të ndihmon të rritesh.
Nëse ndonjëherë ndien se e kaluara të rikthehet si frikë apo dyshim, një proces terapeutik individual ose në çift mund të të ndihmojë të ruash stabilitetin emocional dhe besimin në marrëdhënien tënde.
Ti je dëshmi se nga dhimbja mund të lindë forcë, dhe nga humbja, një jetë më e mirë.
Me respekt,
Psikologia
