Jam martuar para pak ditësh dhe ende po e përjetoj natën e martesës në mendjen time. Nuk ishte ajo që prisja — dhe pikërisht kjo po më ngatërron ndjenjat.
Gjithmonë kam menduar se nata e parë si bashkëshorte do të ishte e zjarrtë, e menjëhershme, plot siguri. Por kur u mbyll dera e dhomës së hotelit, ndjeva një lloj dridhjeje. Jo frikë — por ndjeshmëri të zhveshur. Ai më pa sikur po më shihte për herë të parë. Më preku ngadalë, me kujdes, pothuajse me përmbajtje, dhe kjo më bëri të ndihem më e dëshiruar se çdo nxitim.
Ishte më shumë tension se vrull. Më shumë pritje se shpërthim. Zemra ime rrihte fort dhe trupi po reagonte ndaj çdo prekjeje të vogël. Në një moment, u ndjeva e fuqishme, femërore, por edhe e pambrojtur. Dhe pikërisht kjo më hutoi: pse intimiteti i vërtetë më bëri të ndihem kaq e ekspozuar?
Nuk ishte perfekte, por ishte e thellë. Dhe tani pyes veten: a është kjo mënyra si duhet të ndihet dashuria e rritur? Apo po e idealizoj diçka që duhej të ishte më e thjeshtë?
E dashur,
Ajo që përshkruan nuk është konfuzion — është intimitet i vërtetë. Shumë njerëz hyjnë në martesë me pritje të ndërtuara nga filma dhe fantazi, ku pasioni është gjithmonë i zhurmshëm dhe i sigurt. Por realiteti emocional është shumë më i ndërlikuar — dhe shumë më i bukur.
Fakti që u ndjeve e ekspozuar nuk është dobësi. Është shenjë se ishe plotësisht e pranishme, trup dhe mendje. Afërsia e ngadaltë, tensioni i ëmbël dhe ndjesia se po “zbulohesh” nga dikush që tashmë të njeh, janë shenja të një lidhjeje që po kalon nga dëshira në besim.
Nata e martesës nuk ka pse të jetë kulmi i pasionit. Shpesh ajo është fillimi i një intimiteti që thellohet me kohën. Mos e mat dashurinë tënde me intensitetin e një nate — mateni me sigurinë që ndjeve në krahët e tij.
Nëse trupi dhe zemra jote reaguan, atëherë ishe pikërisht aty ku duhej të ishe.
