Jam 34 vjeçe dhe prej 9 vitesh e martuar. Nga jashtë, jeta ime duket e rregullt: familje, punë, stabilitet. Por brenda meje ka muaj që po zien diçka që s’po di si ta ndal.
Gjithçka nisi me një koleg pune. Nuk ka ndodhur asgjë konkrete, por mënyra si më shikon, si më flet ngadalë, si më qëndron pranë… më bën të ndihem sërish grua, jo vetëm nënë apo bashkëshorte. Ka momente kur mjafton një prekje e rastësishme e dorës së tij dhe trupi im reagon para mendjes.
Në shtëpi, burri im është i mirë, por i ftohtë. Intimiteti ynë është bërë rutinë, pa pasion, pa zjarr. Shpesh e gjej veten duke fantazuar – jo për akte të shfrenuara, por për afërsi, për frymëmarrje të përziera, për atë ndjesinë e të qenit e dëshiruar.
Më vret ndërgjegjja. Nuk dua ta tradhtoj burrin tim, por as të jetoj e zbrazët. Ndihem e ndarë mes dëshirës dhe detyrimit. A jam e gabuar që dua më shumë?
Përgjigjja e psikologes
E dashur,
Së pari: nuk je e gabuar që ndien. Dëshira, fantazia dhe nevoja për t’u ndjerë e dëshiruar janë pjesë e shëndetshme e psikikës së një gruaje adulte.
Ajo që po përjeton nuk është tradhti, por alarm emocional. Trupi dhe mendja jote po të tregojnë se diçka mungon në marrëdhënien martesore – jo domosdoshmërisht dashuria, por intimiteti i gjallë.
Fantazitë janë shpesh mënyra më e sigurt e mendjes për të kompensuar boshllëkun. Problemi nuk është kolegu, por ajo që ai simbolizon: vëmendje, ndjeshmëri, dëshirë.
Para se të marrësh vendime që mund të lëndojnë shumë njerëz, të sugjeroj:
të ndalesh dhe të pyesësh veten çfarë më mungon realisht?
të komunikosh me partnerin, jo me akuza, por me ndjenja
të rikthesh lidhjen me trupin dhe feminitetin tënd, pa domosdoshmërisht përfshirë një person të tretë
Dëshira nuk është armik. Por zgjedhjet janë përgjegjësi. Nëse e dëgjon veten me ndershmëri, do ta gjesh rrugën që nuk të mohon si grua, as nuk të shkatërron jetën që ke ndërtuar.
